" เด็ก ไม่รูจักโต ! " .. คำนี้คงสามารถอธิบายอะไรหลาย ๆ อย่างในตัวฉันได้ดี
เพราะฉันทั้งขี้งอน เอาแต่ใจ นิสัยแย่ ..
ไม่มีดีอะไรซักอย่าง .. แถมยังชอบประชดอีกด้วย
แล้วใครล่ะ .. อยากจะมาใกล้ชิดกับฉัน .. ฮะ .. ฝันไปเหอะเรา !
แต่ว่า ตั้งแต่ 2 ปีที่ผ่านมา
ฉันพยายามหลายอย่างนะ .. ที่จะเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้
ทุกครั้งที่มีปัญหา หรือไม่พอใจ .. ฉันก้อจะเฉย ๆ
ซึ่งใจฉัน หัวฉัน สมองฉัน .. ก็เหมือนเขื่อนที่คอยเก็บน้ำ
ถ้าน้ำไหลมาแรง .. ก้ออาจจะดันให้เขื่อนร้าว ..
และถ้าน้ำมีมาก .. ก้ออาจจะทำให้ทะลักออกมาจากเขื่อนได้
เหมือนกับตัวฉัน .. ที่เก็บความรู้สึกมานาน
การกระทำดี ๆ ที่ทุกคนมอบให้ฉัน
สิ่งแย่ ๆ ที่ทุกคนทำกับฉัน .. ฉันก้อยังจำได้ดี และจำได้หมด
ภายในตัวฉัน จะสร้างเป็นช่องว่างสำหรับแต่ละคนไว้ ..
ซึ่งถ้าช่องของบางคนมันร้าว .. ฉันก็จะพยายามรักษารอยร้าวนั้น
แต่ถ้ามันเกินจะต้านทานไหว หรือมันทะลักออกมาแล้วล่ะก้อ ..
ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยความรู้สึกที่สะสมมานานนั้นออกไป
เหมือนที่เค้าเรียกว่า ขีดจำกัดของความอดทน
หากอดทนมากจนมันเกินขีดนั้นไปแล้ว .. มันก้อจะเกิดความคิดที่ว่า
"พอแล้วล่ะ .. ไม่ต้องไปสนแล้ว"
ซึ่งการกระทำแบบนี้ .. มีคนมากมายมองว่าแย่ มองว่ามันผิด
ที่มันผิดเป็นเพราะฉันอดทนได้น้อยเกินไปแบบนั้นหรอ ..
ฉันก้อคนนะ เจ็บได้ ร้องไห้เป็น .. ไม่ใช่หุ่นที่จะไม่มีความรู้สึก
ยามที่ฉันท้อ .. ฉันก้อต้องการกำลังใจ
ยามที่ฉันล้ม .. ฉันก้อต้องการคนที่จะคอยฉุดฉันขึ้นมา
แต่ถ้าหากมันไม่มี ฉันก้อคงต้องปล่อยวาง
เพราะเราก้อไม่สามารถไปทำอะไรเค้าได้
หากพยายามทำตัวดี ๆ .. แล้วถูกมองว่ามันแย่
เห็นที .. ฉันก้อคงต้องเลิกทำแล้วล่ะมั้ง ?