บุญมีแต่กรรมบัง ..

กุมันโง่งี่เง่า ไม่รู้จักจบจักสิ้น

ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนบ้าอยู่ได้

ปัญญาอ่อนชะมัดเลย ..

กะอีแค่ "พี่เค้าไม่อยู่แล้ว"

แค่นี้ก้อทำใจไม่ได้ .. ประสาทจิงๆ

เบื่อว่ะ .. เบื่อทุกอย่างเลย

กำหนดกลับบ้านเค้าเดือนละครั้ง

แล้วไม่รู้ว่าเค้าจะกลับวันไหนด้วยซิเนี่ย

เฮ้อออ .. คิดแล้วกลุ้ม

มานั่งนับดูแล้วก้ออีกประมาณ 6 เดือน

กว่าเค้าจะกลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม

ถึงแม้ว่ามันเป็นแค่ช่วงปิดเทอม

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นระยะเวลาสั้นๆ

แต่อย่างน้อย ..

การรอคอยมันก้อจะมีความหวัง ..

และดูไม่ยาวนานเหมือน 2 ปี

ที่ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอ ไม่มีไรเกิดขึ้น

ไม่อยากตื่นมาพบกับความจิงเลย

ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว ..

มันเหนื่อย เบื่อ ท้อ ล้า .. ทุกอย่างอ่ะ

เคยคิดนะ .. ว่าถ้าผ่านวันนี้ไป

แล้วพรุ่งนี้เค้าจะกลับมา ..

ฝันลมๆแล้งๆ .. เหมือนเคย

นานเหมือนกันเนอะ .. จะว่าไปอ่ะ

ต้องเรียนตั้งเทอมนึงแน่ะ ..

กว่าเค้าจะกลับมา

แล้วถ้าเค้ากลับมาอยู่บ้านตอนปิดเทอมอ่ะ

เราก้อเรียนพิเศษอีก ..

เวลาของเรากะเค้ามันต่างกันเหลือเกิน??

ดีนะ .. ที่เรานอนดึก นอนเช้าได้

ไม่อย่างนั้น ..

เราคงไม่ได้คุยกะเค้าอีกแน่ๆ

คิดแล้วเหนื่อยใจจิงๆ

22 ก.พ. 49

พี่เค้าเคยบอกเราว่า

"ต้องตั้งจายเรียน ห้ายมากน่า

เพราะมานยากม๊ากมาก"

อื้ออ .. เหมี่ยวจะทำตามที่พี่บอกนะคะ

แล้วพอตอนที่พี่กลับมา

เหมี่ยวจะเอาเกรดไปอวดน๊า .. 

เอาน่าๆ .. มันคงไม่น่าเกียด

จนขนาดอวดไม่ได้หรอก .. เนอะๆๆๆ

ยังงัยพี่ก้อเป็นกำลังใจให้เหมี่ยวด้วยน๊า

"เหมี่ยวสู้ๆๆๆ"

((คิดถึงตอนที่เค้าบอกประโยคนี้แล้วจะร้องไห้)) 

นั่งอ่านบันทึกการสนทนา

นั่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆ

นั่งอยู่คนเดียว "เงียบๆ"

แล้ว "น้ำตา" ก้อมักจะตามมาเสมอ

แทบทุกครั้งที่เราคิดถึงเค้า

เราก้อจะต้องมานั่งร้องไห้

ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่เค้าจะทำอะไรอยู่ ??

ไม่รู้ว่าที่นั่นเป็นยังงัยมั่ง ??

ไม่รู้ว่าเค้าลำบากมั้ย ??

ไม่รู้ว่าเค้าเบื่อรึป่าว ??

ไม่รู้ .. ไม่เคยรู้อะไรเลย ??

ส่งนกพิราบไปหาเค้าดีม่ะ .. เผื่อจะได้คุย

ได้รู้ว่าเค้าสบายดีรึป่าว ??

เพื่อนใหม่ดีมั้ย .. มีสาวสวยๆมาจีบมั่งรึยัง

ตอนนี้ในหัวมีอยู่หลายคำถามมากๆ

แต่ก้อไม่รู้จะถามใครว่ะ ??

ถามลม ถามน้ำ ถามอากาศ

"ถามใจตัวเอง"

ย๊ากก .. อึดอัดโว้ยยยยยย

"แล้วเจอกัน .. ถ้ามีโอกาส"

เหมี่ยวรอโอกาสเสมอนะคะ

แม้ว่ามันจะไม่มีวันนั้นก้อตาม

.. ณ ปัจจุบัน ..

ถ้ามีโอกาส ... ถ้าเป็นไปได้

เราก้ออยากจะกลับไปสารภาพความในใจ

กลับไปบอกทุกสิ่งทุกอย่างกับเค้า

กลับไปบอกเค้าว่าเราชอบเค้ามากเพียงใด

แต่ตอนนี้ ... ณ เวลานี้

มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้วล่ะ

เพราะว่า "เค้าได้จากไปแล้ว"

เค้าจากเราไปในที่ๆไกลแสนไกล

ไปในที่ๆเราไม่สามารถไปตามเค้าได้

เราไม่รู้หรอกนะ .. ว่าอยู่ที่นู่นอ่ะ

เค้าจะเป็นยังงัย ??

เค้าจะมีใคร เค้าจะสบายดีรึป่าวว ???

แต่สำหรับเราที่ยัง "อยู่ที่เดิม" คนนี้อ่ะ

เราก้อยังรอเค้าเสมอ

รอวันที่เค้ากลับมา ..

อาจจะซักประมาณ 2 ปี .. รึมากกว่านั้น

ซึ่งเราก้อไม่รู้หรอกนะ .. ว่าการรอคอยครั้งนี้

มันจะสิ้นสุดตอนไหน ??

แต่ถ้าถึงวันที่การรอคอยสิ้นสุดเมื่อไหร่ ..

วันนั้นความหวังของเราก้อจะกลับมาอีกครั้ง

"เค้าจะจำเราได้ .. เหมือนที่เราจำเค้าได้"

นี่คือสิ่งที่เราหวังไว้มากที่สุด ..

ถ้ามันเป็นแบบนั้นได้ .. ก้อคงจะดีทีเดียว

ถึงแม้ว่าวันที่เค้าไป .. เค้าจะไม่ได้มาบอก

เค้าจะไม่ได้มาลาเราก่อน

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อวยพรให้เค้าโชคดี

ให้เค้ามีความสุขมากๆ

แต่เราก้ออยากให้เค้ารับรู้เอาไว้เลย ..

ว่าเราอยากพูดคำนั้นกับเค้ามากแค่ไหน ..

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้บอกออกไปก้อตาม

.. เหมี่ยวชอบพี่นะ ..

ถึงแม้ว่าพี่จะไม่ได้สนใจเหมี่ยวก้อตาม

แต่เหมี่ยวก้อยังชอบพี่อยู่ตลอดเวลาแหละ

ไม่คิดจะเปลี่ยนใจด้วย

ทุกครั้งที่เหมี่ยวได้เจอพี่ .. ได้คุยกะพี่

เหมี่ยวอยากให้พี่รู้เอาไว้นะ ..

ว่าเหมี่ยวมีความสุขมาก

และเหมี่ยวก้ออยากให้พี่มีความสุขเหมือนกัน

ยามใดที่พี่ท้อ .. ที่พี่ผิดหวัง

เหมี่ยวก้ออยากให้พี่สู้ ...

เหมี่ยวสัญญาว่าเหมี่ยวจะเป็นกำลังใจให้เสมอ

พี่ไม่ต้องห่วงหรอก

ขอบคุนสำหรับทุกอย่าง ...

ขอโทดสำหรับทุกเรื่อง ...

เหมี่ยวไม่รู้จะพูดยังงัยแล้ว

เพราะความรู้สึกมันเกินบรรยายจิงๆอ่ะ

เฮ้ออออ ....

เหมี่ยวรอพี่กลับมาเสมอนะ

พี่อย่าลืมเหมี่ยวล่ะ

รู้รึป่าววว ?????

โชคดีนะพี่ KHAN ..

พี่ชายที่เหมี่ยวรักมากที่สุด

ที่ใดมีรัก .. ที่นั่นย่อมมีทุกข์

ความรัก .. มักนำพาความเจ็บปวดมาด้วยเสมอ

เหมือนดัง "กุหลาบ" ..

ดูภายนอกนั้นอาจเห็นว่ามันสวยงาม

แต่ถ้าได้มาสัมผัสดูจิงๆแล้วล่ะก้อ

อาจจะได้รับความเจ็บปวดจาก "หนาม"

หนาม .. ที่เป็นเหมือนเกราะกำบังให้ตัวมันเอง

แต่ถ้าเราไม่ประมาท ..

เราก้ออาจจะไม่ได้รับความเจ็บปวด

เหมือนที่คนอื่นเค้าได้รับกัน

เช่นเดียวกับความรัก

เราควรจะเผื่อใจไว้กับรักครั้งนั้นบ้าง

อย่าหลง .. อย่างมงายจนเกินไป

เพราะเมื่อเวลาเราเจ็บแล้ว ..

เราจะได้เจ็บน้อยกว่าคนอื่น ..

เราจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจ ..

มานั่งอ่อนแออยู่แบบนี้

แต่เรามันก้อเป็นโรดจิตชนิดนึงว่ะ

"เจ็บ แล้ว ไม่ จำ"

ยอมเจ็บ ยอมทุกข์

ยอมโดนเค้าหลอกใช้

ยอมทุกอย่างอ่ะ ..

แค่เค้าสั่งอะไร .. ก้อทำตามเค้าไปหมด

เหมือนคนไม่มีหัวคิด

เลิกไม่ได้ .. ทำยังงัยก้อตัดไม่ขาด

ใจมันคิดถึงเค้าอยู่ตลอดเวลา

คิดถึง .. คิดถึงเค้าจนจะบ้าอยู่แล้ว

ทั้งๆที่เค้าทำกับเราแบบนี้ ..

แต่เราก้อไม่ว่าอะไร

ตอนนี้มีสิ่งเดียวที่อยากขอ .. นั่นก้อคือ

"อยาก กลับ ไป เป็น เหมือน เดิม"

เป็นเหมี่ยวคนที่ร่าเริง เฮฮา ตลอดเวลา

ไม่ใช่เป็นเหมี่ยวคนปัจจุบันนี้

ที่ต้องคอยมานั่ง FAKE ..

มานั่งเสแสร้งว่าเรา happii นะ .. เรามีความสุข

มันไม่ใช่เลย .. มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จิง

ว่าจะเลิกร้องไห้ .. แต่ก้อทำไม่ได้

นึกถึงภาพวันเก่าๆทีไร

แล้วน้ำตามันไหลออกมาเองทุกที

เราควรทำยังงัยต่อไปดีอ่ะ

ควรตัดใจ ?? .. รึว่าทนเจ็บมันอยู่แบบนี้

ไม่ไหวแล้วนะ .. เหนื่อย ท้อ หมดกำลังใจ

ทุกอย่าง .. มันไม่มีความหมายแล้ว

ไม่มีอะไรเหลือเลย .. แม้แต่ความรู้สึกดีๆ

มันไม่มีแล้วจิงๆ ..